Afkraken versus bemoediging

17 oktober 2016 -  

Al weer een hele tijd geleden schreef ik een ingezonden brief aan een landelijke krant.

Uw krant is een medium geworden dat mij vaak moe en moedeloos maakt. Misstanden aantonen lijkt wel een heilige opdracht. Het schept een beeld dat het allemaal nooit meer goed zal komen. Hoe kunnen mensen ooit voldoen aan al die ideaalcriteria die telkens impliciet weer worden geëtaleerd? Een krant behoort te trachten ideaalcriteria en falend mensenwerk in een juiste balans te tonen.”

We leven in een samenleving waarin openheid een groot goed is geworden. Er worden momenteel oorlogen over gevoerd, bv. Geert Wilders versus beledigde allochtonen. Maar ‘openheid’ krijgt blijkbaar vaak de uitwerking dat alleen de negatieve oordelen het daglicht zien. Hoe open zijn we, ben ikzelf, in het geven van complimenten en positieve feedback? In het tonen van liefde, waardering, bemoediging? Hoe zou het zijn als ik mijzelf daar eens op zou trainen? Samen met relativering en zelfspot kan dat misschien het samen-leven weer wat plezieriger maken.

17-10-2016

 

Reacties zijn gesloten.