Blog

Uithouden
‘Hou jij het nog uit?’ ‘O ja, hoor. Vind het ook wel lekker rustig zo. Maar ik begin me ook wel te vervelen. En voor mijn bankrekening moet het ook niet te lang meer duren’.
Het uithouden. De meesten van ons hebben daar behoorlijk wat ervaring mee. Elke morgen weer opstaan om naar je werk of naar school te gaan. De donkere kant van je partner verdragen. Rustig blijven als je pubers het vuil onder je nagels halen.
Maar eigenlijk –dat geldt ook bij deze pandemie- gaat het altijd om het uithouden met jezelf. Je ongeduld bedwingen. Trouw blijven doen van wat je jezelf hebt opgelegd. Het verdragen van situaties die je niet (direct) kunt veranderen. Blijven vertrouwen dat iets niet voor niks op je pad komt en dat je kunt dragen wat je te dragen krijgt. Gewoon blijven dealen met je situatie, ook al kun je daar geen zin of betekenis in ontdekken.
Vooral dat laatste valt niet mee. We hebben als zinzoekers de neiging om overal een betekenis aan te geven, ook aan het Corona virus. Wat heeft het ons te zeggen? Velen zien dit natuurverschijnsel als een gevolg van onze levenswijze, als een wake up call voor de mensheid. En hopen dat er straks veel zaken structureel zullen veranderen: minder consumeren (vliegen!), een drastischer aanpak van de stikstofuitstoot, een andere economie.
Maar stel dat er straks helemaal niets verandert? Voelen we ons dan ontgoocheld? Is al dit ‘lijden’ (liever spreek ik in ons welvarende land van ‘ongemak’) dan voor niks geweest?

Een vriendin schreef me:
“Wat wij te doen hebben, niet alleen nu, maar elke dag van ons leven, is: leven op de plaats waar we zijn. Ik hoef de wereld niet te redden, behalve als ik geboren ben als redder van de wereld. Vrienden, laten we beginnen met accepteren. In tegenstelling tot het gevecht om alle geleden verliezen goed te maken, zal de acceptatie van de status quo iets goed gaan maken op zielsniveau. Het afstemmen op de realiteit en daarnaar handelen zal op die manier onvermoede winst bieden.”
De lockdown uithouden is niet met je tanden op elkaar het ongemak en de beperking verdragen. Het is leven met de realiteit. Er het beste van maken, zoals je altijd al hebt gedaan. Gewoon doorgaan met aandacht voor anderen, je kwaliteiten inzetten, goed voor jezelf zorgen, de liefde voeden en laten bloeien. Niet eens ‘omwille van’, maar ‘uit de aard van de zaak’.

Zoals Emmanuel Levinas het ergens zegt: “Ik wil dat de mens tot God komt vanuit zijn eigen aangeboren goedheid. In plaats van tot het goede te komen uitgaande van God. ’t Feit dat de mens al goed is zonder dat ’t woord God nog is uitgesproken. Die goedheid is veel meer waard dan ’n goedheid die voortkomt uit de aanbevelingen van ’n bepaalde leer. In die zin wil ik de mens bevrijden van God. De schepping is niet het uitgangspunt. Die schepping zelf ontleent haar waarde aan de menselijke goedheid.”

20-05-2020
————————————————————
Wonderlijke ideeën
Het is een wonderlijk idee dat alles wat er is er ook altijd zal zijn. Dat je salaris alleen maar omhoog kan gaan. Dat je vrouw trouw en tevreden blijft terwijl jij 60 uur per week werkt. Dat je je huis kunt blijven volstouwen met apparaten die energie slurpen. Dat na Corona alles weer zoals vanouds zal zijn.
Het is een wonderlijk idee dat je onafhankelijk bent van anderen. Dat je het langer dan een maand volhoudt als de aarde leeg zou zijn op jou na. Dat jouw werk tot stand kan komen zonder de secretaresse en de oppas. Dat je je buren geen goedendag hoeft te zeggen zonder dat ze een hekel aan je krijgen.
Het is een wonderlijk idee dat je meer kunt nemen dan waarop je recht hebt. Dat je op je salaris bonus op bonus stapelt zonder tegenprestatie. Dat je voordringt in de rij voor de kassa. Dat je je partner het leven zuur maakt omdat jij vroeger bent misbruikt door iemand anders.
Het is een wonderlijk idee dat anderen voor jou moeten zorgen. Dat de staat je een inkomen moet verschaffen omdat jij niet wilt werken. Dat je na je 21e op elk uur van de dag nog steeds welkom bent bij je ouders. Dat je recht hebt op compensatie als het lot je treft.

Ja, het is een wonderlijk idee dat jij het middelpunt van de wereld bent, je jaren eindeloos zijn en al je wensen realistisch. Het is het idee van het kind dat niet volwassen wil worden. Van een persoon die de dingen niet wil zien zoals ze zijn. De werkelijkheid is, dat je krachtig bent en kwetsbaar, dat je alleen bent en verbonden, dat je moet geven en ontvangen. En dat iedereen in hetzelfde schuitje zit.
Daarom past je –naast zelfrespect- een diepe nederigheid t.a.v. het leven.

15-04-2020
————————————————————————
Na scheiden opnieuw beginnen
In deze moderne tijd hebben veel mensen meerdere relaties achter de rug. Waarvan de scheiding al dan niet geslaagd is verlopen. Inderdaad: ‘geslaagd’. Niet alleen relaties, banen, opvoedingen, ondernemingen kunnen slagen of mislukken. Dat gaat ook op voor scheidingen of rouw na overlijden van geliefden.
Kenmerken van een geslaagde scheiding zijn:
* Niet meer overspoeld worden door woede, verdriet, rancune of machteloosheid bij het denken aan of geconfronteerd worden met de ex
* Een realistisch beeld hebben van wat er is gegeven en genomen, van de goede en slechte tijden
* Een eerlijk beeld hebben van het eigen aandeel in het vastlopen van de relatie
* Kunnen terugkijken op een periode waarin het leven is geleefd en keuzes zijn gemaakt, die passen bij de wijsheid van toen
* Als er kinderen zijn: het volop gunnen aan de ex-partner van een vrij contact met de kinderen. Tenzij er gegronde redenen zijn voor wantrouwen, bv. i.v.m. misbruik.
* Jezelf de tijd hebben gegund om je wonden te likken. Het aandurven om weer een tijd alleen te zijn en je autonomie te herstellen. (Mijn ervaring is dat mannen daar vaak meer moeite mee hebben dan vrouwen)
* Niet overdreven waakzaam of wantrouwend zijn om in nieuwe relaties in ‘dezelfde valkuilen te stappen’ . Beter gezegd: volop bereid zijn om diezelfde valkuilen weer tegen te komen en proberen om er anders mee om te gaan.

In de verwerking van een scheiding komen bijna altijd ook zaken of patronen aan de orde die vroeger in het gezin van herkomst hebben gespeeld. Als ook daarin dingen worden losgelaten kan er –behalve opluchting- een gevoel van leegte volgen. Emoties vasthouden kan nl. de functie hebben dat je de eenzaamheid uit de weg gaat. Terwijl juist die eenzaamheid zorgt voor heling. En vergeving. En het ontdekken van nieuwe creativiteit en hervinden van levensbronnen in jezelf.

15-02-2020